Eigenlijk gaat het verder lekker met me, ik heb als goede voornemen dit jaar jullie allen wat vaker op de hoogte te houden van mijn “whereabouts” om maar even in anti-doping termen te vallen.

Het grootste sportieve nieuws voor mij de afgelopen tijd was dat ik eindelijk duidelijkheid heb gekregen over de problemen die ik na de helft van vorige winter kreeg. Vanaf net NK-sprint waar ik nog in topvorm was verliep de rest van het seizoen niet zoals gepland. Dit lag voornamelijk aan een vage rug/bil blessure.

Ik had erg veel pijn tijdens het WK-sprint en door dezelfde problemen gingen een aantal van mijn wedstrijden volledig de mist in. Na een rust periode in April begonnen de klachten toch weer terug te komen. Na uitvoerig onderzoek zijn we eindelijk bij de kern van de klachten aangekomen en het gaat gelukkig de goede kant op nu. Ik kan weer bijna volle bak trainen en er is een last van mijn schouders gevallen. Ik ga er vanuit binnen 2weken ook de zwaarste oefeningen weer kan doen.

Hier in Italië zijn we de trainingsbelasting nu flink aan het opschroeven. De voorwaarden voor topprestaties worden hier gelegd. Hard trainen, veel slapen en goed Italiaans eten. Meer heeft een topsporter niet nodig.

Niet helemaal waar natuurlijk: Een lieve, zorgzame, slimme, mooie vrouw aan je zijde is vaak net zo belangrijk. Ik prijs me dan ook een gelukkig man.