Blog

Eindelijk thuis en twittervragen

Eindelijk ben ik thuis, met nog 1 wedstrijd te gaan in Heerenveen aankomend weekend. Sinds half Januari kan ik weer langer dan 1 nacht achtereen in mijn eigen bed slapen, heerlijk. De afgelopen maand is echt onwerkelijk mooi geweest voor mij. Het besef begint nu goed door te dringen dat ik mezelf olympisch kampioen mag noemen. Ik heb zoveel ontzettend leuke reacties gehad, ga zo door mensen!

De jetlag vanuit Vancouver is bijna weggewerkt. Gekkenhuis de afgelopen week, eerst een mooi onthaal in Haarlem. Langs bij de Koningin en premier om gehuldigd te worden als Ridder. De dag daarop schaatsen, auto inpakken en op naar Erfurt. Het viel niet mee me op te laden voor die wedstrijden, maar het resultaat stemde me tevreden een 2e en 3e plek op de 1000 meter. Vanaf nu is het lekker thuis zitten en rusten om nog een keer voor thuispubliek mijn kunsten te vertonen. Vrijdag gaat het direct al los met de koningsafstand op de wereldbekerfinale in Heerenveen. Ik hoop echt dat ik het nog in mijn lijf heb een keer te vlammen in Thialf dit jaar.

Vakantie moet nog heel even wachten want het is nog niet gedaan met de pret, er staat nog wat te wachten op de 20ste (mooie datum he?) maart. Er wordt namelijk druk gewerkt aan een grootse huldiging in mijn geboortedorp Holten, iedereen is welkom!

Ik krijg trouwens veel vragen op twitter, ik kan ze niet allemaal beantwoorden maar pik er een paar uit:

Vraag: maaartyyyn @marktuitert heey! waarom hebben jullie niet meer die mooie zwart oranje pakken aan :O ???

MT: Wij schaatsen internationale wedstrijden normaal in ons bondspak, dat is het rood-wit-blauwe pak. Alleen voor de Olympische spelen worden er andere pakken gebruikt. Voor onze sponsoren Control&Mats schaatsen we trouwens wel in zwart-oranje!

Vraag: peterschunck @marktuitert ook ruimte voor kleine ondernemers met klein budget? Zou toch leuk zijn als logo van m’n 1manszaak op jou mouw staat haha

MT: Zou inderdaad leuk zijn, maar dan zouden we helemaal vol logo’s geplakt moeten worden om ons budget bij elkaar te krijgen .

Vraag: VNA9218 @marktuitert Een mooie verzameling van mooie momenten van de OS. hoe lang heb je zitten refreshen om dat filmpje op 1 te krijgen?

MT: Het heeft me een paar nachten doorhalen en klikken gekost, maar je moet er wat voor over hebben om je filmpje op 1 te krijgen!

Column Wilfried de Jong: ZO, ZO ZO GRAAG

Ik wil een coach met een bril die ik tijdens de omhelzing afstoot, ik wil zijn rammende vuisten op mijn rug voelen en schreeuwen, schreeuwen, schreeuwen om zoveel geluk, zoveel ongeloof, zoveel verbeten pijn.
Ik wil een Nederlandse vlag met een los touwtje aan het eind. Het liefst zou ik met de schaatsen nog aan in de mast klimmen naar de oranje top – kriebels in de onderbuik – en daar de driekleur vastbinden, vervolgens naar beneden glijden en me laten vallen in de armen van prinses Maxima en Erica Terpstra.
Ik wil best herinneringen hebben aan ellende; vallen op het ijs op plekken waar niemand het verwachtte, de ziekte van Pfeiffer onder de leden hebben en daardoor iedere dag nog niet eens de puf hebben om uit bed te stappen, laat staan een paar schaatsen aan te trekken.
Ik wil lang haar hebben dat ik met mijn vingers als kam achterover strijk waardoor ik op een popidool lijk, een gitarist met rauwe akkoorden waarvan mijn fans smullen als ik ze uit de Fender Stratocaster ram die om mijn schouders hangt. Schaatsen als rock -‘n- roll; slag voor slag beuken op het rechte eind, in hoog tempo swingen door de bochten, met het zuur in de benen.
Kom maar op met de pijn, ik kan het aan.
Ik wil best voor een keer bidden. Na mijn race een kruis slaan over mijn leeggereden borstkas. En daarna een schietgebedje doen op de uitrijbaan, de handen vroom gevouwen en stilletjes vragen: “Kom op, God, u heeft nu lang genoeg toegekeken hoe hard ik knok om een goede schaatser te zijn. Wordt het niet eens tijd dat ik beloond wordt? Ik bedoel, Shani Davis heeft genoeg succes gehad. Dit is mijn dag. Ik smeek u, geef mij het goud!”
Ik wil een overslaande stem, een keel waar teksten uitkomen over acht jaar vallen en opstaan, over dat ik- in de zwartste dagen van mijn leven- nog altijd weer een straaltje licht door de vuile mist zag prikken. Ik wil een lach rond mijn mond die maar niet verdwijnt, geluksrimpels rond mijn ogen en vonken uit mijn pupillen.
Ik wil op het digitale scorebord naar mijn snelle tijd kijken, naar de einduitslag staren – ik zie mijn naam op nummer 1! – en beseffen dat ik het stokje overneem van Ard Schenk. Hoe is het mogelijk? Ik word in één adem genoemd met een legende. Schenk won in 1972 de metrische mijl in Sapporo. En nu ik in 2010 in Vancouver? Is dit echt?
Ik wil naderhand in de microfoon zeggen: “Ik wilde zo, zo, zo ontzettend graag die medaille.””
Ik wil over de reclameborden hangen, langs de kant van de ijsvloer, en met gretige blik naar mijn blonde meisje op de tribune zoeken. Daar is ze. Onze ogen kijken elkaar onafgebroken aan. Ze komt naar beneden gestormd, ze lijkt wel een prinses uit een droom. Ze zweeft op me af en omhelst me. De warmte gaat dwars door de aerodynamische stof. We zoenen en heel Nederland zoent mee. Nederland huilt thuis voor de televisie om een gezicht waarin ongeloof en geluk staan gebeiteld.
Ik wil, al is het maar voor 1 minuut 45 seconden en 57 honderdste, Mark Tuitert zijn.

Overgenomen uit NRC/Next, met toestemming van Wilfried.

Column Sp!ts Mark, “nog steeds in een waanzinnige roes”.

Opgetekend door Nol de Vries

 ”Ik heb nog geen minuut geslapen, de roes blijft maar doorgaan.”

Na de ceremonie in de ijshal kwam de huldiging in het Holland Heineken House. Waanzinnig. Een uitzinnige massa mensen, de kroonprins en Jac erbij. Ontzettend gaaf. Daarna weer terug naar een volledig verlaten ijshal voor een interview bij de NOS met Dione en toen naar het dorp.

Rust. Om een uur ’s ochtends zat ik met de begeleidingsstaf van ons team in een bijna lege eetzaal van het Olympisch Dorp aan een bakje thee. We hebben heel vaak naar elkaar gelachen en bleven elkaar maar hoofdschuddend aankijken. Is dit echt? We keken alleen maar, zeiden niets, Jac, de fysio, ik en alle anderen. We werken al zo lang met elkaar en iedereen was zo ongelooflijk blij.

Om twee uur eindelijk toch maar naar bed gegaan, maar ik kon niet slapen. Ik heb er nog wel een slaappil ingegooid, maar dat hielp niet. Ik stond nog helemaal strak. En ik heb de race keer op keer herbeleefd. Hoe kon het in godsnaam allemaal toch zo kloppen. Om half vier, vier uur kwamen mijn kamergenoten Stefan (Groothuis) en Jan (Smeekens) binnen. Normaliter slaap ik daar zo doorheen, maar nu was ik toch wakker en ben ik maar weer uit bed gegaan. Met z’n drieën hebben we het nog even gevierd, één dolle bende..

Ik heb die nacht nog genoten van alle twitterberichtjes, sms’jes en emails. Een gekkenhuis. Het waren er zo belachelijk veel. Van mensen die hebben meegeleefd, mensen die hebben gehuild en mensen die het me zo hard gunnen. Ik kon toch niet slapen en ik heb ze allemaal gelezen. Ik moedig mensen aan ze vooral te blijven sturen. Ik vind het geweldig.

De hele dag zal me bijblijven. Ik heb me zelden zo goed gevoeld als de dag van de race. Daar wilde ik op dat moment al zo veel mogelijk van genieten, zo lang het nog kon. Zo vlak voor de start kun je niets meer beïnvloeden en moet je het maar laten gebeuren, hopen dat het gaat gebeuren en hopen dat het genoeg zou zijn. Ik heb er echt alles uitgehaald. Natuurlijk, als je daar vierde meer wordt dan baal je, maar weet je ook ‘dit kan niet beter’. Zo was het. Op die ijsbaan, op die dag kon het absoluut niet beter.

De day after ben ik op het fietsje gestapt op weg naar Helen en de rest de familie, die een huisje hebben gehuurd. Bob de Jong ging toevallig ook net op pad en daar gingen we. Twee Olympisch kampioenen met een helmpje op, fietsend door de buitenwijken van Vancouver. Pratend over hoe het is om Olympisch kampioen te zijn. Ik wilde het even vieren met de mensen, al zijn ze er niet allemaal, om me heen, die erg belangrijk voor me zijn.

Er zijn zo veel emoties losgekomen, eigenlijk zit ik nog steeds in een waanzinnige roes. Maar de knop gaat vanaf nu om. Er staat namelijk nog een titel op het spel op de ploegenachtervolging. En we gaan voor niets minder dan Goud natuurlijk!

Ten slotte wil ik al mijn ploeggenoten, mijn vrouw, familie en natuurlijk mijn sponsoren bedanken. Zij hebben mij allemaal onvoorwaardelijk door dik en dun gesteund op weg naar deze medaille, bedankt!

Anti-doping regels, whereabouts tijdens OS

Hier onder heb ik een stukje geplakt over de regelgeving omtrent het invullen van de “whereabouts” tijdens de Olympische Spelen. Wij moeten standaard al  invullen waar we iedere dag zijn, incl. een “time slot”. “Time slot” wil zeggen dat je per dag 1 uur op een vaste plek aanwezig moet zijn. Als je niet op die aangegeven plek bent als een controleur je zoekt dan heb je een missed tests (3 missed test staan gelijk aan een positieve test).

Dit is natuurlijk al behoorlijk streng, maar in mijn ogen fair. Want een strenge aanpak is nodig om valsspelers te pakken. Maar wat de WADA (world anti doping agency) nu heeft bedacht slaat echt alles. Wij moeten invullen waar we eten, slapen, lopen, trainen, winkelen, naar de WC gaan enz. Dit is naar mijn mening een schijnveiligheid. Zo van we hebben toch streng gecontroleerd. Terwijl de makkelijkste opgave tijdens een OS volgens mij wel is om een sporter te vinden, ze zitten allemaal samengepakt in grote flats! Daar komt bij dat ik de hele zomer niemand van de WADA heb gezien op de door mij aangegeven time slots. (We hebben wel controles via de KNSB gehad).

Ik kan naast Topsporter net zo goed boekhouder worden!

Hier onder de passages die gaan over whereabouts tijdens de OS voor wie geinteresseerd is:

More whereabout information once arrived in Vancouver is needed, in line with the IOC requirements, as below:

4.5.2 Each NOC is required to ensure that each Athlete participating on its behalf in the Olympic Games is notified (whether by the International Federation, the NADO and/or the NOC), in the manner required by Article 11.3.5(a) and Article 11.4.3(a) of the International Standard for Testing, that the Athlete is included in a Registered Testing Pool or in the Olympic Games Whereabouts Pool for the Period of the Olympic Games and that, therefore, the Athlete must provide the whereabouts information required by Article 11.3 of the International Standard for Testing for each day in that period. This means the Athlete must specify in his/her Whereabouts Filing, in particular, for each day during the Period of the Olympic Games:

4.5.2.1 the locations and times where the Athlete (with his/her team or otherwise) will be residing, training, competing or conducting any other regular activity. Without limiting the meanings “any other regular activity” may have under the International Standard for Testing, for the purpose of these Rules, “any other regular activity” includes meal-times and media/press conferences,so that each Athlete is required to provide, as part of his/her Whereabouts Filing, the place and time where the Athlete will (i) take his/her breakfast, lunch, and dinner, or (ii) attend any media or press conference; and 
 
4.5.2.2 one specific 60-minute time-slot (which may be at any time between 6 am and 11 pm) each day where the Athlete will definitely be available and accessible for Testing at a particular, specified location. (For the avoidance of doubt, this is for purposes of Missed Tests, and is without prejudice to the Athlete’s general obligation to declare his/her full whereabouts in accordance with this Article 4.5.2 and to make him/herself available for Testing on demand at any time during the Period of the Olympic Games). 

4.5.3 Athletes shall update the information in their Whereabouts Filing as necessary during the Period of the Olympic Games, so that it is accurate and complete at all times.

Strip van Mark – Kruisraket

Strip van mark – Superfroger

Beste mensen,

Na 1000x koffie te hebben gedronken en ook nog hier en daar wat te hebben gestudeerd, sloeg tussen de trainingen door toch zo nu en dan de verveling toe.
Dus om toch nog creatief bezig te zijn en niet altijd met schaatsen bezig te hoeven zijn in m’n hoofd heb ik besloten een poging te wagen als striptekenaar. Een klein begin is gemaakt en hier de eerste resultaten, laat me weten wat je ervan vind!

Column Sp!ts Simon vs. Mark: Genoeg gepraat.

Simon:

Het Olympisch Kwalificatie Toernooi nr. 2 staat voor de deur. Een laatste kans voor enkele schaats(t)ers om zich te plaatsen voor de Olympische Spelen van Vancouver. Zelf heb ik vier jaar geleden deze wedstrijd moeten rijden omdat ik tijdens het OKT 1 mijzelf blesseerde. Ik was toen heel erg blij met een tweede kans. Het enige wat ik nog weet van die wedstrijd is dat ik nog nooit zo gespannen ben geweest. Een heel moeilijk taak, maar uiteindelijk mocht ik naar Turijn! Ik weet dat Marianne Timmer, mijn ploeggenote, ook erg blij is met deze kans. Voor haar wordt het erg spannend vandaag (500 m) en maandag (1000 m), ze zou een ticket kunnen verdienen voor haar vierde Spelen. 8 rijders van Control / Mats naar de Spelen…!
In voorbereiding op Vancouver heeft de onze gehele ploeg de afgelopen weken een erg zwaar trainingsprogramma gedraaid en ook de aankomende week staat mijn schema vol met lange en zware trainingssessies. Het programma van Jac ziet er tot en met de Spelen erg goed uit. Het grote voordeel is dat Jac de meeste rijders uit het team erg goed kent waardoor hij per persoon een specifiek programma kan maken. In dit geval is succes absoluut niet te koop, maar een meer jaren investering.

Mark:

Gelukkig maken we ons niet druk over de volgende meer jaren investeringen, we zijn hier en nu en er moet gepresteerd worden in Vancouver!
Was er eerst nog veel speculatie via “de Matrix” over welke 10 rijders meegaan naar Vancouver, de laatste week is er meer duidelijk geworden. Na maandag (laatste dag OKT 2.) worden de laatste plekken ingevuld. Simon en ik wachten af wat dit betekent voor samenstelling van het ploegenachtervolgingsteam
De vorige spelen heb ik alleen meegemaakt als lid van de achtervolgingsploeg, iets wat tegenwoordig niet meer kan. De ISU is naar mijn mening duidelijk geweest over haar regelgeving. Als er een interpretatieverschil is over een regel gaat het om de gedachte achter die regel. De ISU is hier eenduidig over geweest: er mogen geen extra rijders meegenomen worden voor de ploegenachtervolging.
Deze regels gelden voor alle landen en horen dus bij een Olympische ploegenachtervolging in tegenstelling tot die op WK’s of worldcups. De discussie om meer 5km rijders mee te kunnen nemen blijkt achteraf zinloos te zijn geweest terwijl daar een lange tijd rekening mee is gehouden. Daar komt bij dat Jan Smeekens en Ronald Mulder op de 500 meter internationaal meedoen om medailles, dus je kan deze jongens geen plek onthouden om te strijden voor een medaille.
Zo weer genoeg gepraat, het enige waar wij nu verder mee bezig zijn is (naast sporttassen in en uit pakken) voorwaarden scheppen om te pieken over 4 weken.

Rest ons nog 1 ding: Succes Marianne!!

www.twitter.com/simonkuipers
www.twitter.com/marktuitert

Control ploeg in Collalbo verslag NOS studio sport.

De week van Mark Tuitert, voor Tubantia

De tijd voor titels

Januari is in volle gang en dat is te merken in schaatsland, naast titel-toernooien ligt er natuurijs in de plassen. Liefhebbers van onze mooie sport kunnen hun hart ophalen.

Zo heb ik de laatste echte wedstrijd voor Vancouver afgesloten met een 2e plek. Het NK-sprint in Groningen was qua beleving niet te vergelijken met een jaar geleden, maar ik ben tevreden. Na het OKT voelde ik de ontlading en kon ik alleen nog maar aan Vancouver denken. De knop moest even weer om en daar is dit weekend goed voor geweest. Stefan Groothuis was oppermachtig, ik moest genoegen nemen met zilver op gepaste afstand. Ons programma naar Vancouver begint nu echt te lopen, morgen vliegen we naar Collalbo. Daar zullen we aan ons laatste en belangrijkste trainingsblok beginnen.

Uiteraard heb ik het EK-allround ook gevolgd, Sven heeft wederom laten zien dat er geen maat op hem staat en heeft zijn 4e historische titel verdient. Wat me wel opvalt is dat het allrounden ook een specialisme wordt bij de mannen, dat was de afgelopen jaren al zo, maar het lijkt nu wel erger te worden. Behalve Sven, doen de andere Nederlanders niet mee om de prijzen op de afzondelijke afstanden. De enige die Sven lijkt te kunnen bedreigen op de langere afstanden, Bob de Jong, is een mooi voorbeeld van een pure specialist. Zelf heb ik er ook voor gekozen of misschien wel moeten kiezen om me meer te specialiseren. Het niveau op de afzonderlijke afstanden is zo hoog, dat je keuzes moet maken wil je een kans maken op een Olympische medaille. Zelfs de ploegenachtervolging schijnt tegenwoordig al een specialisme te heten….

Wat ook opvalt is het sterke blok van de Italiaanse coach Marquetto, zo leverden zij met Fabris, Skobrev en Contin de nummers 2,3 en 4 van het klassement af. De ijle Italiaanse berglucht en het trainingsprogramma moeten toch iets goeds doen voor deze mannen van de lange adem.

Over lange adem gesproken, ik ben bijna jaloers op de marathonschaatsers van dit moment. De eerste natuurijsklassiekers zijn namelijk een feit. Ik heb een tijdje in een marathonploeg gezeten, team Wehkamp met Rene&Henri Ruitenberg, Falko Zandstra en Haico Bouma o.a. Op trainingskampen genoot ik altijd al van de natuurijsverhalen en dan helemaal die over de elfstedentocht. Ik weet hoe die jongens nu staan te trappelen om het te laten zien op Nederlands natuurijs. Hopelijk ligt het voor mij ook ooit nog eens in het verschiet om aan deze wedstrijden mee te kunnen doen. Maar dat zijn dromen voor later…… Die ene droom die mij nu alleen maar bezig houdt speelt zich af aan de Canadese westkust.

Want er is dit jaar maar één titeltoernooi dat er echt toe doet en dat zijn natuurlijk de Olympische Spelen.