Column Wilfried de Jong: ZO, ZO ZO GRAAG
dinsdag 23 februari 2010 om 18:59Ik wil een coach met een bril die ik tijdens de omhelzing afstoot, ik wil zijn rammende vuisten op mijn rug voelen en schreeuwen, schreeuwen, schreeuwen om zoveel geluk, zoveel ongeloof, zoveel verbeten pijn.
Ik wil een Nederlandse vlag met een los touwtje aan het eind. Het liefst zou ik met de schaatsen nog aan in de mast klimmen naar de oranje top – kriebels in de onderbuik – en daar de driekleur vastbinden, vervolgens naar beneden glijden en me laten vallen in de armen van prinses Maxima en Erica Terpstra.
Ik wil best herinneringen hebben aan ellende; vallen op het ijs op plekken waar niemand het verwachtte, de ziekte van Pfeiffer onder de leden hebben en daardoor iedere dag nog niet eens de puf hebben om uit bed te stappen, laat staan een paar schaatsen aan te trekken.
Ik wil lang haar hebben dat ik met mijn vingers als kam achterover strijk waardoor ik op een popidool lijk, een gitarist met rauwe akkoorden waarvan mijn fans smullen als ik ze uit de Fender Stratocaster ram die om mijn schouders hangt. Schaatsen als rock -‘n- roll; slag voor slag beuken op het rechte eind, in hoog tempo swingen door de bochten, met het zuur in de benen.
Kom maar op met de pijn, ik kan het aan.
Ik wil best voor een keer bidden. Na mijn race een kruis slaan over mijn leeggereden borstkas. En daarna een schietgebedje doen op de uitrijbaan, de handen vroom gevouwen en stilletjes vragen: “Kom op, God, u heeft nu lang genoeg toegekeken hoe hard ik knok om een goede schaatser te zijn. Wordt het niet eens tijd dat ik beloond wordt? Ik bedoel, Shani Davis heeft genoeg succes gehad. Dit is mijn dag. Ik smeek u, geef mij het goud!”
Ik wil een overslaande stem, een keel waar teksten uitkomen over acht jaar vallen en opstaan, over dat ik- in de zwartste dagen van mijn leven- nog altijd weer een straaltje licht door de vuile mist zag prikken. Ik wil een lach rond mijn mond die maar niet verdwijnt, geluksrimpels rond mijn ogen en vonken uit mijn pupillen.
Ik wil op het digitale scorebord naar mijn snelle tijd kijken, naar de einduitslag staren – ik zie mijn naam op nummer 1! – en beseffen dat ik het stokje overneem van Ard Schenk. Hoe is het mogelijk? Ik word in één adem genoemd met een legende. Schenk won in 1972 de metrische mijl in Sapporo. En nu ik in 2010 in Vancouver? Is dit echt?
Ik wil naderhand in de microfoon zeggen: “Ik wilde zo, zo, zo ontzettend graag die medaille.””
Ik wil over de reclameborden hangen, langs de kant van de ijsvloer, en met gretige blik naar mijn blonde meisje op de tribune zoeken. Daar is ze. Onze ogen kijken elkaar onafgebroken aan. Ze komt naar beneden gestormd, ze lijkt wel een prinses uit een droom. Ze zweeft op me af en omhelst me. De warmte gaat dwars door de aerodynamische stof. We zoenen en heel Nederland zoent mee. Nederland huilt thuis voor de televisie om een gezicht waarin ongeloof en geluk staan gebeiteld.
Ik wil, al is het maar voor 1 minuut 45 seconden en 57 honderdste, Mark Tuitert zijn.
Overgenomen uit NRC/Next, met toestemming van Wilfried.
Tags: Goud, Mark Tuitert, olympische spelen, Vancouver, Wilfried de Jong 
Zo ontzettend goed geschreven!!
Krijg het er gewoon warm van, en ik moet stiekem bekennen ook tranen in m’n ogen!! Ik denk dat heel Nederland wel, nee heel de wereld, wel voor 1 minuut 45 seconden en 57 honderdste Mark Tuiter wil zijn!! Maar er is er maar één, en die gun ik het meer dan wie dan ook!!
Móói!!! Als dat geen ode (en een beetje verliefdheid) is;)!
Ben je trouwens gelovig?
Een geweldig stuk. Het slot is werkelijk waar fantastisch: kippenvel!
Wow wat geweldig geschreven, je kan de emotie gewoon voelen. Ontroerend mooi, en zo verdiend om te winnen!
Jaha! Goed zeg. Snif.
Mark his words!
Social comments and analytics for this post…
This post was mentioned on Twitter by Jetemetet: Column Wilfried de Jong – http://marktuitert.nl/blog/column-wilfried-de-jong/...
Wow, wat een column. Geweldig verwoord. Soms is het makkelijker om gevoelens om te zetten in woorden dan in beelden. Mooier had dit gevoel niet beschreven kunnen worden.!
Wat is dit een goede column , heb het met plezier gelezen !!
Je voelt gewoon de gevoelens die wordt beschreven ! Super !!!
Een geweldige goede column, ik krijg weer kippevel, wat zijn jullie goed!
kippevel! ZIt in argentinie en heb de race niet live gezien maar beleef het zo helemaal mee!
Oh wat geweldig geschreven, precies zoals het is! Sometimes you win and sometimes you loose……..topsport!!
in 1 woord.. R.E.S.P.E.C.T voor de woorden van wilfried
Wat een waanzinnig mooie column. Sport maakt de mooiste dingen in mensen los (voetbal uitgezonderd wellicht….).
Hoi.
tsjonge jonge ik heb dit nu al een paar keer gelezen en hou het nog steeds niet droog. Mijn oude schaatsvriend, Mark een gouden plak, dat had ik nooit verwacht, ik hoopte alleen maar “blijf staan,blijf staan”de hele race lang. Em toen was er het goud.
Ik had het niet mooier kunnen schrijven wat we allemaal hebben gevoeld.
bedankt Mark!
en natuurlijk wilfried voor deze prachtige column
Tranen prikken opnieuw in mijn ogen bij het lezen van deze ode aan Mark.
Ook bijna goud waard als je emoties zo op papier kan zetten.
Nu maar hopen op nog een keer goud voor Mark, Sven, Simon (en Jan) en hopelijk nog zo een geweldig ontroerende column!
Ik verheug me nu al op jullie gesprek bij Holland Sport!!!!!
Geweldig geschreven Wilfried.
Als column-schrijven een Olympische sport zou zijn, dan had ik het wel geweten!!
(ook) GOUD voor Wilfried met deze column!!
En nu op naar je 2e Mark, samen met de anderen in de TP!
Mooi! Ja hoor, wéér natte ogen …
Prachtig!
“Ik wil lang haar hebben dat ik met mijn vingers als kam achterover strijk waardoor ik op een popidool lijk,…”
Prachtige column, hoort thuis op je website ja. Gefeliciteerd!
Mark! Wij kunnen niet wachten totdat we jou weer in Holten gaan zien tijdens de Huldiging! naar Wilfried: zo treffend, herkenbaar en tranen-vloeiend geschreven. Je hebt ‘t perfect naar voren weten te brengen hoe de laatste secondes verliepen net na het besef van GOUD,,!
Dit blijft nog heel erg lang na genieten en vooral af en toe nog een traantje wegpinken bij mooie, gemeende woorden en prachtige foto’s!
Maar bovenal:
ZO ONMEUNIG TROTS OP MARK!!!!
Mark het was grote klasse zoals je het goud binnen schaatste.
Wolfried vertolkt de gevoelens van het volk met zijn vlaggetje zijn hoedje en zijn toeter en met deze colmn.
gr.Krina
WOW! Wat een mooie column.
Volgens mij is dit precies zoals het Mark het voelt! Grote klasse van Wilfried de Jong zeg (en van Mark natuurlijk ook!).
Nu: op naar de huldiging 20 maart!
KIPPENVEL!!!
Super goed geschreven!!!! Er zijn geen betere woorden voor zo een prachtige overwinning!